یائسگی تاثیری بر پیشرفت بیماری ام اس ندارد: نتایج یک مطالعه جهانی
یائسگی و بیماری اماس هر دو فرآیندهایی هستند که در زندگی بسیاری از زنان میانسال رخ میدهند و متخصصان همواره نگران اثرات متقابل آنها بودهاند. برخی پژوهشگران بر این باور بودند که کاهش هورمونهای جنسی در دوران یائسگی میتواند شدت علائم و ناتوانی ناشی از اماس را افزایش دهد. اما مطالعهای جامع و بینالمللی نشان داده است که یائسگی تاثیری مستقیم بر پیشرفت ناتوانی در زنان مبتلا به اماس ندارد و افزایش ناتوانی در میانسالی بیشتر ناشی از فرآیند طبیعی پیری است.
چرا نگرانی درباره یائسگی و ام اس وجود دارد؟
اماس یک بیماری خودایمنی است که سیستم ایمنی بدن به سیستم عصبی مرکزی حمله میکند و به غلاف محافظ فیبرهای عصبی، موسوم به میلین، آسیب میرساند. این اختلال میتواند سیگنالهای مغز را مختل کرده و علائمی مانند مشکلات حرکتی، اختلال توجه، خستگی و مشکلات حسی ایجاد کند.
زنان سه برابر بیشتر از مردان تحت تأثیر این بیماری قرار میگیرند و تغییرات هورمونی در میانسالی، بهویژه نوسان سطح استروژن و پروژسترون در دوران پیش از یائسگی، سوالاتی درباره احتمال تشدید علائم اماس ایجاد کرده بود. متخصصان میخواستند دریابند آیا کاهش هورمونهای جنسی در یائسگی میتواند عامل بدتر شدن ناتوانی ناشی از اماس باشد یا خیر.
روش پژوهش
این مطالعه با استفاده از بزرگترین ثبت نتایج بالینی اماس در جهان انجام شد و دادههای بیش از ۱۲۰ هزار فرد مبتلا به اماس از سراسر جهان مورد تحلیل قرار گرفت. در بخشی از این پژوهش، نزدیک به ۱۰۰۰ زن استرالیایی مبتلا به اماس که حدود ۴۰ درصد از آنها یائسگی را تجربه کرده بودند، به مدت بیش از ۱۴ سال پیگیری شدند. میانگین سن یائسگی این زنان کمی کمتر از ۴۹ سال بود.
یافته های کلیدی
نتایج مطالعه نشان داد که هیچ ارتباطی بین یائسگی و پیشرفت ناتوانی ناشی از اماس وجود ندارد. به عبارت دیگر، افزایش ناتوانی در زنان میانسال مبتلا به اماس، بهویژه در حوالی سن ۵۰ سالگی، مستقیماً ناشی از یائسگی نیست بلکه بیشتر به فرآیند طبیعی پیری و تغییرات دیگر مرتبط با سن بازمیگردد.
دکتر «ویلیجا جوکوبیتیس» از دانشگاه موناش استرالیا تأکید کرد: «افزایش ناتوانی که در حدود ۵۰ سالگی مشاهده میکنیم، ناشی از یائسگی نیست و احتمالاً فرآیندهای طبیعی پیری که بر همه افراد، صرف نظر از جنسیت، تأثیر میگذارد، مسئول آن است.»
اهمیت مدیریت علائم یائسگی در زنان مبتلا به ام اس
با وجود اینکه یائسگی پیشرفتی در بیماری اماس ایجاد نمیکند، علائم مرتبط با یائسگی مانند گرگرفتگی، مشکلات حافظه، نوسانات خلقی و علائم ادراری میتوانند با علائم اماس همپوشانی داشته باشند و کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهند.
دکتر «فرانچسکا بریج»، متخصص مغز و اعصاب در مرکز سلامت آلفرد ملبورن، اظهار کرد: «این یافتهها باید به زنان مبتلا به اماس اطمینان خاطر بدهد. مدیریت علائم یائسگی با تغییرات سبک زندگی و اقدامات دارویی میتواند کیفیت زندگی و سلامت روان و جسمی آنها را حفظ کند.»
راهکارهای عملی برای مدیریت همزمان یائسگی و ام اس
مدیریت همزمان یائسگی و اماس نیازمند توجه همزمان به جنبههای جسمی و روانی سلامت است. تغییرات هورمونی، خستگی مزمن و نوسانات خلقی میتوانند عملکرد روزانه و کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار دهند. اتخاذ رویکردی چندجانبه که شامل تغذیه، فعالیت بدنی، درمانهای دارویی و مدیریت استرس باشد، میتواند به کاهش علائم و ارتقای سلامت کلی کمک کند. در ادامه، مهمترین راهکارهای علمی و عملی برای زنان مبتلا به اماس در دوران یائسگی ارائه شده است:
- ورزش منظم: فعالیت بدنی متوسط تا شدید میتواند به کنترل علائم گرگرفتگی و حفظ سلامت مفاصل کمک کند.
- رژیم غذایی سالم: مصرف میوه، سبزیجات، غلات کامل و منابع پروتئینی با کیفیت میتواند انرژی و سلامت عمومی را بهبود دهد.
- مدیریت دارویی: در صورت نیاز، استفاده از هورمون درمانی یائسگی یا داروهای غیر هورمونی برای کاهش علائم میتواند مؤثر باشد.
- حفظ سلامت روان: تکنیکهای مدیریت استرس، مراقبه و خواب کافی به بهبود کیفیت زندگی زنان کمک میکند.
- پیگیری پزشکی منظم: مشاوره با متخصص مغز و اعصاب و زنان برای نظارت بر پیشرفت اماس و علائم یائسگی ضروری است.
نتیجه گیری
مطالعات گسترده نشان میدهد که یائسگی تاثیری مستقیم بر پیشرفت ناتوانی ناشی از اماس ندارد. افزایش مشکلات جسمی و ناتوانی در سنین میانسالی بیشتر ناشی از فرآیند طبیعی پیری است و نه کاهش هورمونهای جنسی. با این حال، مدیریت هوشمندانه علائم یائسگی و رعایت سبک زندگی سالم میتواند به زنان مبتلا به اماس کمک کند تا کیفیت زندگی و سلامت خود را حفظ کنند و از تداخل علائم یائسگی و اماس جلوگیری کنند.
لینک کوتاه این خبر: https://letafat.net/?p=6846
