عفونت های دوران بارداری و اوتیسم؛ نتایج یک مطالعه بزرگ روی ۳.۷ میلیون نفر
پژوهشی گسترده در سوئد نشان می دهد که ابتلای مادر به برخی عفونت های نادر در دوران بارداری، با افزایش احتمال تشخیص اختلال طیف اوتیسم در فرزند ارتباط دارد. بر اساس نتایج این مطالعه، احتمال تشخیص اوتیسم در کودکانی که پیش از تولد در معرض عفونت های مورد بررسی قرار گرفته بودند، حدود سه برابر بیشتر بود. با این حال، این یافته به معنای اثبات رابطه علت و معلولی میان عفونت های دوران بارداری و اوتیسم نیست.
عفونت های دوران بارداری از مدت ها پیش مورد توجه پژوهشگران حوزه رشد مغز و سلامت کودکان بوده اند. برخی عوامل بیماری زا می توانند از جفت عبور کنند و بر رشد جنین تاثیر بگذارند، اما همه عفونت ها چنین اثری ندارند. پژوهش جدید تلاش کرده است با بررسی داده های جمعیتی گسترده و در نظر گرفتن عوامل دیگری که ممکن است بر نتایج تاثیر بگذارند، ارتباط میان چند عفونت نادر و پیامدهای رشدی کودکان را دقیق تر ارزیابی کند.
مطالعه سوئدی درباره ارتباط عفونت های بارداری و اوتیسم چگونه انجام شد؟
پژوهشگران موسسه کارولینسکا در سوئد برای بررسی این موضوع از اطلاعات ثبت ملی تولد و سوابق پزشکی استفاده کردند. این داده ها امکان بررسی وضعیت سلامت و پیامدهای رشدی حدود ۳.۷ میلیون نفر متولد شده در سوئد را در فاصله سال های ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۱ فراهم کردند. در میان این جمعیت، ۹۷۵ کودک پیش از تولد در معرض یکی از عفونت های مورد بررسی قرار گرفته بودند.
استفاده از داده های جمعیتی گسترده به پژوهشگران کمک کرد تا رویدادهای نادری را بررسی کنند که مطالعه آن ها در گروه های کوچک دشوار است. با این حال، بزرگ بودن نمونه کلی به این معنا نیست که تعداد افراد مواجهه یافته با عفونت نیز زیاد بوده است. به همین دلیل، تفسیر نتایج باید با توجه به تعداد محدود این موارد و ماهیت مشاهده ای پژوهش انجام شود.
کدام عفونت ها در این پژوهش بررسی شدند؟
این مطالعه بر چند عفونت تمرکز داشت که در صورت انتقال به جنین، ممکن است پیامدهای جدی برای رشد او داشته باشند. برخی از این عوامل بیماری زا می توانند از طریق جفت به جنین منتقل شوند و بر اندام ها، از جمله دستگاه عصبی در حال رشد، تاثیر بگذارند.
عفونت های بررسی شده شامل موارد زیر بودند:
- توکسوپلاسموز: عفونتی انگلی که در برخی شرایط می تواند از مادر به جنین منتقل شود.
- سیفلیس: عفونتی باکتریایی که در صورت ابتلای مادر و انتقال به جنین، ممکن است عوارض جدی ایجاد کند.
- سرخجه: عفونتی ویروسی که ابتلا به آن در دوران بارداری، به ویژه در مراحل اولیه، می تواند برای رشد جنین خطرناک باشد.
- سیتومگالوویروس: ویروسی از خانواده هرپس که در برخی موارد می تواند موجب عوارض مادرزادی و مشکلات رشدی شود.
- هرپس سیمپلکس: ویروسی که در شرایط خاص می تواند به جنین یا نوزاد منتقل شود.
البته خطر انتقال، شدت عوارض و پیامدهای هر یک از این عفونت ها متفاوت است. همچنین، قرار گرفتن در معرض یک عامل بیماری زا لزوما به معنای ابتلای جنین یا بروز اختلال رشدی در آینده نیست.
عفونت های مادرزادی چگونه ممکن است بر رشد مغز جنین تاثیر بگذارند؟
دوران بارداری یکی از مراحل حساس رشد دستگاه عصبی است. در این دوره، مغز جنین به سرعت رشد می کند و ساختارهای عصبی آن شکل می گیرند. برخی عفونت ها در صورت انتقال به جنین می توانند به بافت های در حال رشد آسیب برسانند یا فرایندهای زیستی مرتبط با رشد مغز را مختل کنند.
با این حال، پژوهش حاضر مستقیما سازوکار زیستی ایجاد اوتیسم را بررسی نکرده است. بنابراین، نمی توان گفت که عفونت های مورد مطالعه از طریق یک مسیر مشخص باعث اوتیسم می شوند. یافته های این پژوهش نشان دهنده ارتباط آماری میان عفونت های مادرزادی و برخی پیامدهای رشد عصبی هستند، نه اثبات یک سازوکار علت و معلولی.
نتایج مطالعه درباره اوتیسم و ناتوانی ذهنی چه بود؟
یکی از مهم ترین یافته های مطالعه، ارتباط عفونت های مادرزادی مورد بررسی با افزایش احتمال تشخیص اوتیسم و ناتوانی ذهنی بود. پژوهشگران وضعیت سلامت شرکت کنندگان را در طول سال های پس از تولد بررسی کردند تا مشخص شود آیا سابقه عفونت مادرزادی با تشخیص های بعدی ارتباط دارد یا خیر.
نتایج نشان دادند که این ارتباط فقط به اوتیسم محدود نبود و در مورد ناتوانی ذهنی نیز افزایش خطر قابل توجهی مشاهده شد. با این حال، میزان خطر در همه پیامدها یکسان نبود و در موارد ناتوانی ذهنی شدید، افزایش خطر بیشتر گزارش شد.
احتمال تشخیص اوتیسم حدود سه برابر بیشتر بود
بر اساس مقاله منتشر شده در مجله JAMA Pediatrics، کودکانی که عفونت مادرزادی از گروه TORCH در آن ها تشخیص داده شده بود، در مقایسه با کودکانی که چنین تشخیصی نداشتند، حدود سه برابر بیشتر در معرض تشخیص اوتیسم قرار داشتند. نسبت خطر گزارش شده برای اوتیسم در تحلیل اصلی مطالعه ۳.۱۰ بود.
پژوهشگران همچنین دریافتند که خطر تشخیص ناتوانی ذهنی در این گروه بیش از هفت برابر بیشتر بود. در موارد ناتوانی ذهنی شدید تا عمیق، افزایش خطر به حدود ۳۰ برابر رسید. این ارقام نشان دهنده تفاوت نسبی میان گروه ها هستند و نباید به معنای ابتلای قطعی کودکان مواجهه یافته به این اختلالات تفسیر شوند.
آیا عفونت های مادرزادی عامل اصلی اوتیسم هستند؟
خیر. با وجود افزایش خطر نسبی در گروه مواجهه یافته، عفونت های مادرزادی مورد بررسی سهم بسیار کوچکی از کل موارد اوتیسم در جمعیت را تشکیل می دهند. پژوهشگران برآورد کردند که سهم این عفونت ها در موارد اوتیسم در جمعیت سوئد حدود ۰.۰۳۴ درصد است.
این تفاوت اهمیت زیادی دارد: ممکن است یک عامل در گروه کوچکی از افراد با افزایش قابل توجه خطر همراه باشد، اما به دلیل نادر بودن آن، نقش محدودی در تعداد کل موارد یک اختلال در جامعه داشته باشد. افزون بر این، اوتیسم اختلالی چند عاملی است و نمی توان آن را به یک عامل محیطی یا عفونت خاص نسبت داد.
جمع بندی
مطالعه گسترده پژوهشگران موسسه کارولینسکا نشان می دهد که عفونت های مادرزادی نادر از گروه TORCH با افزایش احتمال تشخیص اوتیسم و ناتوانی ذهنی در کودکان ارتباط دارند. بررسی داده های حدود ۳.۷ میلیون نفر و استفاده از مقایسه های خانوادگی، شواهد مهمی درباره این ارتباط فراهم کرده است.
با این حال، این یافته ها به معنای آن نیست که ابتلا به عفونت در دوران بارداری حتما موجب اوتیسم می شود یا بیشتر موارد اوتیسم نتیجه چنین عفونت هایی هستند. این عفونت ها نادرند و سهم آن ها در کل موارد اوتیسم بسیار محدود است. مهم ترین پیام پژوهش، ضرورت پیشگیری از عفونت های قابل پیشگیری، مراقبت مناسب دوران بارداری و ادامه تحقیقات درباره عوامل موثر بر رشد عصبی کودکان است.
لینک کوتاه این خبر: https://letafat.net/?p=7589
